นาทีระทึกบนฟ้าของ TG663 เมื่อกระจกห้องนักบินร้าวกลางทางไปสุวรรณภูมิ
“บนความสูงสามหมื่นฟุต ไม่มีพื้นที่ให้คำว่าลองเสี่ยง สติและการตัดสินใจหันหัวกลับคือสิ่งที่พาทุกคนกลับบ้านได้ครบ”
หลานเคยนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินตอนกำลังไต่ระดับไหม ข้างนอกนั่นทั้งหนาวทั้งเคว้งคว้าง เช้าวันนี้ผู้โดยสารบนเครื่องโบอิ้ง 787-9 ของการบินไทย เที่ยวบิน TG663 ที่เพิ่งทะยานออกจากเซี่ยงไฮ้มุ่งหน้ากลับสุวรรณภูมิ ต้องเจอกับนาทีที่ไม่มีใครอยากเจอ เมื่อกระจกหน้าห้องนักบินด้านซ้ายเกิดรอยร้าวขึ้นกลางอากาศ
อากงกวาดตาอ่านจากทั้ง Thai PBS, มติชน, ข่าวสด และอมรินทร์ทีวี ภาพที่ต่อกันชัดเจนมาก แทนที่จะฝืนบินต่อให้ถึงกรุงเทพฯ กัปตันเลือกทำตามตำราความปลอดภัยแบบไม่มีลังเล คือบินวนเพื่อทิ้งน้ำมันกลางอากาศ ลดน้ำหนักเครื่องให้เบาพอที่จะแตะรันเวย์ได้อย่างนุ่มนวล แล้วพาลูกเรือกับผู้โดยสารทุกคนกลับลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินเซี่ยงไฮ้ผู่ตงโดยไม่มีใครมีรอยขีดข่วนแม้แต่คนเดียว
คนหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบคำว่าไปให้สุดทางนะ แต่อากงผ่านโลกมาเยอะ อยากบอกหลานว่า บางจังหวะของชีวิต การกล้าตัดสินใจเลี้ยวกลับตั้งแต่เห็นรอยร้าวเล็กๆ นั่นแหละคือความเก่งของมืออาชีพตัวจริง ไม่ใช่ความพ่ายแพ้เลยสักนิด
ทางสายการบินจัดเครื่องลำใหม่ไปรับทุกคนกลับบ้านเรียบร้อย เรื่องนี้จบลงแบบไม่มีดราม่า แต่ทิ้งบทเรียนเท่ๆ ไว้ให้เราคิดตามว่า ระบบที่ดีกับคนที่ไม่ประมาท เวลาเจอกันแล้วมันช่วยชีวิตคนได้จริงๆ
อากงอ่านมาจาก 2 แหล่ง — แต่ละเจ้าว่าไง
อากงเห็นยังไง
“บนความสูงสามหมื่นฟุต ไม่มีพื้นที่ให้คำว่าลองเสี่ยง สติและการตัดสินใจหันหัวกลับคือสิ่งที่พาทุกคนกลับบ้านได้ครบ”
ทำไมอากงเลือกเรื่องนี้: อากงอ่านเรื่องนี้จาก 5 สำนักในหมวดสังคม เห็นตรงกันว่าคนเรามักจำได้แต่ตอนเครื่องขึ้นกับเครื่องลง แต่วันนี้ระบบและการตัดสินใจของนักบินคือพระเอกตัวจริง

